نقدی بر معرفت گزاره‌ای یا «باور صادق موجه»

دراین مقاله به بررسی نظریه باور صادق موجه برای معرفت پرداخته می شود و ضمن بیان نارسایی های آن و به ویژه مسئله گتیه بیان می دارد که اولا معرفت فقط گزاره ای نیست و ثانیا معرفت های گزاره ای باید تماما و یا به طور جزئی متکی بر واقعیات خارجی باشند و گزاره هایی که اتکای بیشتری بر واقعیات خارجی دارند به عنوان گزاره های درجه اول محسوب می شوند و عمدتا یقین آورتر هستند و بقیه گزاره هایی که متکی بر برداشت های ما هستند گزاره های درجه دوم اند و صحت و سقم آن به صادق و یا ناصادق بودن گوینده (شناسا) بستگی دارد و اگر تردیدی در این صداقت به وجود آید باید تحقیق صورت گیرد. در پایان مدلی برای معرفت گزاره ای پیشنهاد می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *